19 novembro, 2026

imaxinaba / imaginava

 
imaxinábaa
conducindo unha furgoneta branca das de pito de pescantina co manubrio da porta
esquerda rota e a fiestra sempre medio baixada co ar salgado a darlle no cabelo
crecho e escuro levándome polas zonas de acceso restrinxido do porto pesqueiro de
Vigo a ver os barcos descargar toneladas de xeo na madrugada
 
soñábanos
incorpóreas no fitoplancto
a alimentarnos dos raios de luz que escoan desde a superficie ignorando o lugar que
ocupamos con certeza e estendéndonos nese manto de algas que cobre a auga clara
e quente coa que xogan as crianzas nas orelas das praia a comezos do verán
 
seinos
afóticas a centos de quilómetros nas profundidades abisais recoñecéndonos na luz
fría que nos emana das corpas na escuridade silenciosa do océano
 
soñábaa
metendo as mans no xeo dos peixes con tento para non cravar as escamas osmando
despois no espazo ínfimo entre aquelas unllas apenas crecidas e a carne suavísima
dos seus dedos
 
pensábaa
sentada no chan de calquera peirao nas horas de marea baixa coa perna esquerda
enriba da dereita cosendo as redes estragadas con calma e pasando o tecido áspero
e groso por entre as dedas dos pés encollidas e ben colocadas
 
eu imaxinábaa sempre así
aínda que ela nunca vivira no mar
 
 
Nuria Vil
 
 
imaginava-a
a conduzir uma carrinha branca, daquelas que têm apito de pescadeira, com a manivela da porta esquerda partida e a janela sempre semi-aberta, com o ar salgado a bater-lhe nos cabelos
Encaracolados e escuros, levando-me pelas zonas de acesso restrito do porto de pesca de
Vigo para observar os barcos a descarregar toneladas de gelo de madrugada.
 
sonhava-nos
incorpóreas no fitoplâncton,
alimentando-nos dos raios de luz que escoam da superfície, ignorando o lugar
que ocupamos com certeza e estemdendo-nos nesse manto de algas que cobre a água límpida e morna com que as crianças brincam nas orlas da praia no início do verão.
 
sei-nos
afóticos a centenas de quilómetros, nas profundezas abissais, reconhecendo-nos na luz
fria que emana de nossas corpas na escuridão silenciosa do oceano.
 
sonhava-a
a meter as mãos no gelo do peixe, com cuidado não perfurar as escamas farejando
depois o espaço ínfimo entre aquelas unhas quase por despontar e a carne suavíssima
dos seus dedos.
 
pensava-a
sentada no chão de qualquer cais na hora da maré baixa, com a perna esquerda em
cima da direita, cosendo as redes danificadas com calma e passando o tecido áspero
e grosso entre os dedos dos pés encolhidos e bem posicionados.
 
eu imaginava-a sempre assim
mesmo que n<ela unca tivesse vivido no mar.